Een andere wereld

Vier jaar geleden begon ons Spaanse avontuur. Toen gingen onze keuken, piano, honderden boeken en alle andere spullen in Amsterdam in de verhuiswagen, richting Asturias. Na een lange omweg arriveerden ze vorig jaar op hun eindbestemming in Loro. Wat vinden we nu van ons leven hier?

Bruusk

Mijn eerste werk, ’s ochtends vóór het ontbijt, is alle zaailingen en de planten in de kas water geven. Als ik de voordeur opendoe, begroeten alle vogels me luid kwetterend. De familie huismus bijvoorbeeld, die in de ligusterhaag tegenover de voordeur bivakkeert. En even verderop zit een puttertje te ontbijten. Voortdurend draait het zijn roodgerande kopje. Het zenuwpeesje vliegt bruusk weg als hij mij met de gieter ziet sjouwen.

Stress

Wat een verschil met de deur uitstappen op de Van Lohuizenlaan, de laatste plek waar we in Amsterdam woonden. We hadden daar een mooi appartement, met een fraai uitzicht. Maar er ronkten te veel auto’s langs het flatgebouw. Ik kreeg soms stress van die verkeersherrie. Het kwetterende legertje mussen – ze zitten nu met meer dan tien in de haag – maken me juist vrolijk. Omdat we elk jaar nog méér boompjes en struiken hebben geplant, zijn er steeds meer vogels op ons landje komen wonen. Wat ook helpt, is dat het weiland vóór ons niet gemaaid is. Met alle in het zaad geschoten kruiden is dat een snackbar voor de puttertjes.

Creatief

We lieten vier jaar geleden niet alleen onze woonplek achter, maar ook ons werk als communicatieadviseur en architect. Met de realisatie van ons huis, heeft Jan heeft zijn laatste project gedaan. Maar hij zou nog volop aan opdrachten kunnen werken, zo vaak krijgen we vragen van Nederlanders – en ook al van Britten – over huizen bouwen en renoveren. Het creatieve proces om met de opdrachtgever een mooi ontwerp te maken, dat trekt hem nog steeds. Maar hij gruwelt van de taaie Spaanse procedures, het eindeloze papierwerk en is heel huiverig voor de Asturiaanse bouwpraktijk. Met bijna 68 op de teller, vindt Jan het mooi geweest. Geen opdrachten meer.

Echt anders

Maar er speelt ook nog iets anders mee. Spanje is anders. En dat is méér dan de reclameslogan, waarmee dictator Franco in de jaren zestig buitenlandse toeristen naar Spanje probeerde te trekken. Wij hebben in die vier jaar gemerkt dat Spanje – of in ieder geval het platteland van Asturias – ook écht anders is. In positieve, maar ook minder positieve zin. Mensen zijn hier allemaal erg hulpvaardig. Je helpt je dorpsgenoten; dat hoort zo. En bijna niemand heeft haast. Ook al ben je heel druk aan het werk, het middagmaal om halftwee is heilig. Zo reden onze bouwvakkers bijna allemaal 20 minuten naar Pravia om thuis te eten of een menu del dia in een restaurant te nuttigen. En weer 20 minuten terug om ’s middags verder te werken.

Grote groepen

Spanjaarden verkeren graag in groot gezelschap. Zo is het hier de normaalste zaak van de wereld om met dertig mensen een wandeltocht te maken, terwijl wij veel liever in kleiner gezelschap de natuur in trekken. En ons minidorpje organiseert elk jaar maar liefst vijf feesten, waar een paar honderd man op af komen. We hebben er dit jaar al twee gehad, in april en juni. Het feest rond 11 augustus ter ere van onze schutspatroon San Lorenzo, duurt zelfs twee dagen. Tot diep in de nacht dansen de feestgangers dan op de muziek van twee bands, die afwisselend spelen. Een deel van de feestgangers woont niet in Loro – soms al heel lang niet meer – maar is hier wel geboren. Spanjaarden blijven vaak verknocht aan hun geboortedorp. Dat blijft hun pueblo, hun eigen volk. Bijna zoals een stam voor indianen.

Samen paella eten op het feest van 28 april 2024

Verstikkend

Tradities zijn heilig hier. Dat heeft een mooie kant, maar ook iets verstikkends. Asturianen doen de dingen het liefst op precies dezelfde manier, zoals ze dat altijd doen. Ze zijn wars van vernieuwing. Onze vriendin Matilda – een geboren en getogen Madrileense – kan zich daar erg over opwinden. Zij heeft in haar dorp Villavaler – een buurdorp van Loro – een vereniging helpen oprichten. En als secretaris deed ze de afgelopen jaren tientallen voorstellen voor nieuwe activiteiten. Niks revolutionairs, gewoon dingen als een barbecue met groenten uit de tuin. Maar haar medebestuursleden torpederen elk voorstel.
‘Jij komt uit de grote stad, Matilda. Daar vinden de mensen dat misschien leuk. Maar hier doen wij dat niet’.
Gelukkig is Loro iets minder behoudend. Daarom zijn de lessen pilates op dinsdag- en donderdagavond – ook een initiatief van Matilda – in Loro, en niet in haar dorp.

Vernieuwend

Ook in de bouw viel ons al op, dat het woord ‘vernieuwend’ niet in het Asturiaanse plattelandswoordenboek lijkt te staan. Zo kenden de bouwvakkers van onze aannemer allerlei materialen niet, die een Nederlandse doe-het-zelver gewoon gebruikt. En die je hier ook best kunt krijgen, maar dan moet je er wel naar op zoek gaan. En dus nadenken over hoe je een klus beter of efficiënter kunt doen. En we hebben in de bouw gemerkt, dat die nieuwsgierige en leergierige houding vaak ontbrak. Bouwvakkers doen hun werk, zoals ze van hun leermeester hebben geleerd, die dat decennia geleden leerde van zijn leermeester.

Andere wereld

En zo beland je als Amsterdammers – ook al zijn we er niet geboren, we hebben er wel veertig jaar gewoond – in een hele andere wereld. Nu we hier een paar jaar wonen, blijkt de overgang van de stad naar het platteland, groter dan van Nederland naar Spanje. Groter toch ook dan we van tevoren hadden ingeschat. Daarom zijn we blij dat er in de omgeving ook Spanjaarden uit steden als Madrid, Salamanca en Oviedo wonen. Want daarmee hebben we toch meer raakvlakken, en maken we makkelijker écht contact. Zo bespreek ik één keer per maand bij ons in huis met een groepje van zes tot tien een maatschappelijk of filosofisch thema. En dan zijn we met allemaal (oud)stedelingen bij elkaar, uit Madrid, Bilbao, Oviedo, Rome, New York en Amsterdam.

Paradijs

Na een jaar in Loro, lijkt die drie jaar in Pravia al weer ver weg. We genieten hier elke dag van ons fijne huis. Van het geweldige uitzicht. Van de wolkenluchten, die soms iedere minuut veranderen. Van ons royale terras en de kleurige en geurige bloemenborders, die ik rondom het huis aan het aanleggen ben. En dan realiseren we ons: wat een mazzelkonten zijn we, dat we deze stap hebben kunnen zetten.

43 Replies to “Een andere wereld”

  1. Ach, ik zie het nu pas … Wat jammer! Jullie vervulden en vervullen een voorbeeldfunctie met jullie blog. Jullie ervaringen in Asturias zijn heel herkenbaar! Ik heb er in ieder geval veel aan gehad, vooral met de niet aflatende strijd met de halsstarrige bureaucratie! Blijft het blog op enige wijze leesbaar? Tegenwoordig pas ik de strategie toe van de domme, niets begrijpende buitenlander die wat verdwaasd in het rond kijkt. Dat heeft succes: uit alle hoeken en gaten komen vriendelijke dames te voorschijn die je op respectvolle wijze proberen te helpen met alle (on)mogelijke bureaucratische procedures.
    Behalve gedeelde ervaringen is jullie blog ook leerzaam, met name als het gaat om tuinieren. Ik heb in mijn hele leven niet zoveel verschillende al dan niet eetbare soorten planten gezien als bij jullie in de tuin! Planten waarbij de naam zelfs geen bel doet rinkelen. Mijn ervaring met de moestuin beperkte zich tot de gang naar de groenteboer, terwijl ik nu regelmatig mijn dorpje versteld doe staan wat er allemaal in zo’n stukje grond mogelijk is. Dat alles dankzij jullie hof!!

  2. Hoi Nanny,

    Prachtig Blog. Ik heb er van genoten. Misschien instagram proberen 😉 dat is een stuk minder werk.

    Je begon aan de verhuizing, niet lang nadat ik net begonnen was bij de Alliantie.
    Ik begin 1 september op de Tijl Uilenspiegelschool als stagiar bij Groep 7. over 6 maanden ben ik onderwijzer. Als ik nog een keer naar Asturias ga, kom ik even op de koffie.

    Veel succes met jullie volgende project.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *